Dansen in de 1,5-metersamenleving

Ik dacht altijd dat ik best een goede opvoeding had genoten. Maar in deze tijd blijkt dat het op een cruciaal onderdeel toch nét wat minder goed is gegaan. En dat betreft het onderdeel "stijldansen", dat ik nooit heb geleerd. [Misschien dat dat overigens eigenlijk ook de dieper liggende reden is achter het feit dat ik niet getrouwd ben. (nb wel sinds een paar maanden een geregistreerd partnerschap, maar dat terzijde) Hoe moet je immers anders de dans openen op je trouwfeest?]

Hoewel ik tot nu toe aardig weg kwam met dat gebrek aan danskennis en vooral dansvaardigheid, breekt dat me in de huidige tijd af en toe bijna op. Want die 1,5-meter-samenleving vergt van ons allen dat we ons in de openbare ruimte, maar ook in de supermarkt, permanent aan elkaar aanpassen, als waren wij danspartners. Zet iemand bij het zuivelschap net spontaan een stap naar links, dan vergt dat acuut ingrijpen, door een stap naar achteren of juist eentje nog verder naar links of rechts te zetten. Af en toe voelt het daardoor voor mij alsof ik in een dans ben beland, maar nog niet weet welke. En als je nooit op dansles hebt gezeten, kan dat een extra probleem vormen.

Misschien is het wel daardoor dat ik deze dagen vaak terugdenk aan de dansvorm waar ik wél een aantal jaren hard op geoefend heb en die als voordeel (voor deze tijd) heeft dat het geen contactdans is, maar een dans die je in je eentje kunt uitvoeren, zonder danspartner. Dat is de flamenco. Ik studeerde Frans en Spaans en ben verliefd op de Spaanse cultuur in het algemeen en de Spaanse film en dans in het bijzonder. Sinds de zomer van 2004 (tot ongeveer in 2010) volgde ik flamencolessen bij Ilona Ali in Groningen. En in de zomer van 2007 heb ik me twee weken flamencodanseres mogen wanen, tijdens een zomerworkshop in Sevilla, bij Taller Flamenco. Het was geweldig! Maar ook geweldig warm (september, zeker 30 graden, en geen airco in de dansschool). En geweldig intensief: elke dag zo'n drie uur flamencodansen, van 11 tot 14 uur.

Hoewel ik al niet twijfelde, wist ik het toen zeker: dit leven word ik geen flamencodanseres. Maar een volgend leven teken ik er graag op in. En dan wil ik graag kunnen dansen als Carmen Amaya, die in de jaren '40 en '50 de show stal met haar flamenco. Met zo veel kracht en energie, dat mensen niet konden geloven dat het een vrouw was die dat voetenwerk leverde. En dat gepaard met grote elegantie. ¡Brava guapa!

Pagina opties

De servicepunten Lemelerveld en Nieuwleusen zijn gesloten tot en met tenminste 15 maart 2021. Het gemeentehuis blijft op afspraak geopend. Voor het gemeentehuis geldt een mondkapjesplicht!

Sluit venster