Memory lane

Vandaag fietste ik naar Zwolle. Vanaf Hoonhorst nam ik de Mataramweg, daarna een stukje Poppenallee en toen de Marshoekersteeg, daarna westwaarts over de Herfterweg/Oude Dalfserweg die vervolgens Herfterlaan wordt. En dan kom je langs nummer 29. De plek waar het huis stond waar mijn opa opgroeide. Bertus van Lente. Toen de Canadezen ons land bevrijdden in april 1945, moest ook de boerderij, het ouderlijk huis van mijn opa, eraan geloven. De boerderij ging in rook op. Er werd een tijdelijk houten gebouw neergezet, en daarna(ast) werd een nieuwe woning gebouwd. Huize Phoenix. Die staat er nu nog. Er woont nog steeds familie van mij, een achternicht.

Vanaf de Herfterlaan kom je vanzelf op de Kuyerhuislaan. Dichtbij de ijsbaan Zalné stond mijn opa's wieg. Hij werd er geboren in een boerderijtje dat er al lang niet meer is. Daarna verhuisde het gezin naar de Veldhoek, en moeten ze ergens gewoond hebben ten noordoosten van de Joodse begraafplaats. En van daar werd dus verhuisd naar de Herfterlaan.

Ik fietste er vandaag langs. En bedacht me dat het jammer was dat ik er nooit met mijn opa fietste. Toen ik vanavond mijn vader aan de lijn had, hoorde ik wat meer verhalen, en de locaties zeggen me steeds wat meer, omdat ik nu zelf in deze contreien woon. Mijn grootmoeder, Riek van der Kolk, kwam uit Lierderholthuis. In de wachtpost (bij de spoorwegovergang) aan de Hoge Bosweg groeide ze op. Mijn grootouders gingen er na hun trouwen (eind oktober 1945) samen wonen, en kregen er de meeste van hun kinderen, waaronder mijn vader. Twee boerderijen westwaarts stond de boerderij van Elshof. Van de voorzitter van PB Hoonhorst, Eline Elshof, begreep ik al dat haar vader en mijn opa bevriend waren. Dat waren ze dus al sinds de jaren '40, in Lierderholthuis.
Zie http://www.zuthem.nl/…/75-jaar-vrijheid-LZ-compressed-1.pdf… voor verhalen over de oorlog in dit gebied.

Van mijn vader begreep ik dat mijn opa als jonge man op een aantal boerderijen in de regio heeft gewerkt, onder andere in Wijthmen, aan de Veldwijkweg. En ook aan de Marshoekersteeg, (na)bij Kooiker. Ook zo'n lieu de mémoire - een plek die nu voor altijd gekoppeld is aan het verhaal over mijn opa. (Nb eerst stond hier Poppenallee, maar het is de Marshoekersteeg)

Fietsend over de Marshoekersteeg kwam nog een ander verhaal bij me op. Dit keer dat van mijn ex-schoonvader. Die groeide op in Zwolle, aan de Wipstrikkerallee. Hij was dol op vogels en ging vaak om die reden richting Dalfsen/Hoonhorst. Hij kwam veel over de vloer bij Kooiker (die ook kooiker was). "Zit hij er nog", vroeg hij me laatst. "Jazeker woont en werkt daar nog een Kooiker", kon ik hem melden (ook al ben ik er zelf nog niet geweest). Ook heeft hij nog goede herinneringen aan andere boeren in de buurt: Fakkert, Kortstee, Dekker en Dijk. Een neef van mijn ex-schoonvader was trouwens één van mijn voorgangers, burgemeester Volgers. Ik vind het bijna ongelofelijk dat al deze verhalen zo in elkaar overvloeien. En dat het verleden van velen mijn heden is.

Kort geleden had ik mijn ex-schoonvader nog aan de telefoon. We spraken over de oorlog. Mijn ex-schoonmoeder is al een tijdje overleden. Haar vader is wethouder geweest in de voormalige gemeente Heino, dhr. Leuverink. Hij hoorde tot de grote groep mannen die daags voor de bevrijding werden gegijzeld. Ik googlede even en kwam een getuigenverklaring van hem tegen (https://www.hoftheater.nl/…/1033/boekje-heino-definitief.pdf).

“Meneer A.H. Leuverink, gijzelaar, vertelde hierover: ‘Bij de Ganzepan, die weer vernield was, moesten we over de brokstukken heen klauteren. Toen gingen we verder tot we bij het café Het Bruine Paard kwamen halverwege Wythmen en de Ganzepan. Daar gingen we rechtsaf en kwamen we bij een grote boerderij. Later hoorden we dat daar een officiersstaf was ondergebracht. We werden opgesteld in groepjes en tegenover ons werden machinegeweren geplaatst. Het is begrijpelijk dat dit ons een zeer angstig gevoel gaf.’. In het persoonlijk verslag vertelt Leuverink ook dat zij onderdak kregen in Zwolle aan de Praubstraat en dat ze hebben moeten werken aan loopgraven langs de IJssel. Op zaterdag 14 april hebben zij de bevrijding in Zwolle meegemaakt en zijn lopend weer naar Heino vertrokken waar zij ‘s middags aankwamen. Ondanks dat Heino al op 12 april is bevrijd, werden de vlaggen voor de bevrijding pas uitgesto- ken nadat de gijzelaars weer terug waren in het dorp op 14 april.”

Memory lane. Alles is verbonden met alles. Zo voelt het op sommige dagen. Zoals vandaag.
Het zijn tijden waarin meer mensen overlijden dan 'normaal'. Waarin - zie de aflevering van Frontberichten van gisteravond - veel mensen ook alleen overlijden in verpleeg- en verzorgingshuizen. En dat is enorm verdrietig, terwijl het personeel doet wat het kan. Hulde aan hen!

Vanmorgen kreeg ik het bericht dat Jans Venema-Scholten is overleden. Ze is 105 jaar, 8 maanden en 16 dagen oud geworden. Mijn ex-schoon-"oma". Ook haar laatste weken heeft zij alleen door moeten brengen, zonder bezoek, omdat ze in een revalidatiecentrum lag. Ik begreep dat ze vanmorgen rustig is ingeslapen. De kaart die ik vanmorgen voor haar schreef, hoef ik niet meer te posten. Ik denk aan mijn laatste bezoek aan haar, in januari. En ik ben heel erg dankbaar voor de lieve vrouwen uit Staphorst die haar de laatste jaren van haar leven zo veel hebben gegeven, en die een mooie foto maakten van mij en Jans bij dat laatste bezoek.

Ik brand een kaarsje voor haar, en voor al die anderen die we deze weken verloren hebben.

Pagina opties

De servicepunten Lemelerveld en Nieuwleusen zijn gesloten tot en met tenminste 15 maart 2021. Het gemeentehuis blijft op afspraak geopend. Voor het gemeentehuis geldt een mondkapjesplicht!

Sluit venster