Ooit blikken we terug, nu zitten we er middenin

De laatste dag van het eerste kwartaal. Het kabinet kondigde een verlenging aan van de huidige maatregelen. En hoe raar eigenlijk: ik geloof dat niemand verrast was. We vinden het allemaal (ondanks de enorme impact) logisch en verstandig. Wie had kunnen bedenken dat er in drie maanden 2020 zo veel kon veranderen? Morgen is het 1 april. Ik ben benieuwd welke grappen er morgen op ons af komen. Humor helpt ons door het leven, zo ook door deze tijd. We gaan het morgen merken!

De afgelopen dagen realiseerde ik me dat deze tijd voor mij het midden houdt tussen vroeger, nu en de toekomst. En dat dan allemaal ineens.

Als je op de fietst zit of een wandeling maakt, valt op hoe weinig verkeer er is. Ik hoorde iemand zeggen dat het aantal auto's bij hem in de buurt weer terug leek op het niveau van toen hij er net woonde: begin jaren '90. En dat gevoel heb ik ook. Dat gevoel wordt nog eens versterkt omdat ik op veel avonden nu weer telefoongesprekken voer: vooral met vriendinnen. En het is best een tijd geleden (denk eind jaren '90) dat ik dat volop deed. Het is overigens als vanouds: het duurt meestal een uur, en het is heerlijk: we lachen veel, en herkennen zo veel in elkaars verhalen. Vriendschappen zijn altijd om te koesteren, maar het is fijn om die vriendschappelijkheid ook zo te voelen deze weken.

Dus het voelt aan de ene kant als eind jaren '90, en aan de andere kant voelt het alsof we ineens een paar jaar vooruit geworpen worden in de tijd. Zo kreeg ik vandaag mijn eerste uitnodiging binnen voor een online verjaardagsfeestje komende zondagmiddag. Wel even een eigen glas inschenken als je inbelt! Een alternatief voor 'zwemspullen meenemen. Je wordt thuisgebracht'. Inmiddels zijn we vertrouwd(er) geraakt met online vergaderen. Waarbij we het nodige leergeld betalen: werken op onhandige plekken in huis; huisgenoten die door het beeld banjeren. Enzovoort. Nieuwe tijden, nieuwe problemen.

En dan is er ook gewoon nog het nu. Corona is voor sommigen dichtbij: vrienden of familie worden ziek. Er overlijden dierbaren. Ondernemers zien hun levenswerk, hun familiebedrijf in zeer onzeker weer terecht komen. Waarbij je je onmachtig voelt, want veel invloed op het verloop heb je niet. Aan al die mensen denk ik op een avond als deze.

Vanavond deed ik ook weer een belronde. Zo sprak ik mijn oom met een verstandelijke beperking, die er wonderwel in slaagt om elke dag wat structuur te geven door tv te kijken (lukt zelfs zonder dat er voetbal op is!), te helpen nadenken hoe alle bewoners op 1,5 meter afstand van elkaar kunnen eten en door 's middags een rondje te fietsen. Bewonderenswaardig. Ik sprak een vriendin die arts is. Hoewel er in de zorg hard gewerkt wordt, sprak zij juist weer haar bewondering uit voor die mensen die de supermarkt draaiend houden. En precies die opmerking ontroerde me. We doen dit in deze samenleving echt met elkaar!

Hoe kijken we over een tijd terug op nu? Als dit ook weer historie geworden is? Ik schreef afgelopen weekend een kaartje (ook dat is nu bij mij nog meer in zwang, hoewel het nooit echt uit mijn systeem is geraakt) aan een mevrouw van 105-en-een-half jaar oud die ik altijd kort en goed mijn 'ex-oma' noem. Ze zit in een revalidatiecentrum, waar uiteraard nu geen bezoek mogelijk is, helaas. Op de kaart memoreerde ik deze week hoe zij de Eerste Wereldoorlog, de Spaanse griep en de Tweede Wereldoorlog al meemaakte. En nu deze pandemie. Ooit blikken we terug. Maar op dit moment zitten we er middenin. En zullen we elkaar er samen door heen moeten helpen.

Pagina opties

De servicepunten Lemelerveld en Nieuwleusen zijn gesloten tot en met tenminste 15 maart 2021. Het gemeentehuis blijft op afspraak geopend. Voor het gemeentehuis geldt een mondkapjesplicht!

Sluit venster