‘Je leeft niet alleen voor jezelf’

Wij gaan de komende tijd in gesprek met allerlei mensen in de verschillende kernen van onze gemeente over hun bezigheden. Wat vinden ze waardevol om te doen en wat is hun levensmotto?  De eerste in deze reeks is Louise Loman, uit Dalfsen. Zij is bij veel mensen bekend als initiatiefnemer van naaiatelier Sam Sam. Wat bewoog haar om dit te gaan doen?

‘Ik ben in 1950 geboren in Almelo, mijn ouders hadden daar een slagerij. Ik weet nog dat in de jaren zestig de eerste gastarbeiders uit Turkije kwamen. In de kranten stonden stukken over ‘die Turken die ons eten niet lusten’.  Na een tijdje vroegen ze mijn vader of hij Turkse worsten voor ze kon maken. Mijn moeder en ik pelden kilo’s knoflooktenen, toen nog een bijzonder iets. De worsten werden buiten aan de lijn te drogen gehangen. Mijn vader verbouwde de garage tot een Turkse club, daar konden de mannen samen thee drinken. Op onze binnenplaats maakten ze iedere week muziek. De Turken brachten gezelligheid en reuring, ik heb er goede herinneringen aan. Voor die tijd was het bij ons thuis heel stil. Bij andere kinderen waren grootouders en ooms en tantes over de vloer, dat was bij ons niet.’

Een piepklein stukje van de gruwelverhalen

‘Mijn moeder stierf in 1971. Na haar dood mocht ik een kistje met documenten openen. Zo kreeg ik een klein stukje onder ogen van de gruwel die de grote families van mijn ouders was overkomen. Een deel was via Westerbork afgevoerd naar de gaskamers. Mijn grootouders en oom van moeders kant zijn op een vreselijke manier aan hun eind gekomen in Vierhouten, bij het ‘verscholen dorp’. Daar raakte ik later betrokken bij het realiseren van een herdenkingsmonument. En in Westerbork doe ik eens in de vijf jaar mee aan het namen lezen. Al die mensen verdienen dat ze worden genoemd…’

Hoe sterk moet je zijn?

‘Ik hoor mijn vader nog zingen: ‘Oh Suzanna, das Leben ist so wunderbar.’ Ik heb mij vaak afgevraagd hoe sterk je moet zijn om het leven weer met zoveel plezier te kunnen leven. Mijn ouders verloren nagenoeg al hun familie. Zelf overleefden ze de oorlog dankzij oom Jan en tante Grada. Heel bijzonder hoe zij hun huis openstelden. Als zij dat niet hadden gedaan, was ik er niet geweest. Zij waren geen familie, maar klanten van de slagerij. Vier jaar lang zaten mijn ouders er op zolder. Ik ben nog vaak met de vraag bezig: bij wie kun je schuilen als het erop aan komt? Ik zie hier in Dalfsen veel mensen die bereid zijn wat voor een ander te doen of te laten. Tegelijkertijd weet ik dat het laagje maar dun is. Als het puntje bij paaltje komt, zijn er maar weinig mensen die echt ruimte willen maken voor de ander. Zou ik er zelf toe in staat zijn?’

Mensen hier zijn meteen bereid te helpen

‘In 1985 kwamen mijn man en ik vanuit het westen naar Dalfsen. Eerst in het dorp, later in een boerderijtje en nu sinds een tijd weer in het dorp. Ik had in Den Haag de opleiding voor docent handvaardigheid en handwerken gedaan. Ik heb onder meer veel creatieve workshops georganiseerd. Organiseren is wat ik goed kan. Na mijn pensioen las ik steeds vaker over vluchtelingen die naar Dalfsen kwamen. Daar was niks voor, voor hen bedacht ik het naaiatelier: een plek waar mannen en vrouwen een vak leren met hun handen en tegelijkertijd kunnen ze ongedwongen Nederlands spreken met elkaar en de vrijwilligers. Ze leren zo ook elkaars culturen en gebruiken begrijpen.  We zitten tegenwoordig twee dagdelen in de week in de school in Ankum. De spullen die de deelnemers van Sam Sam maken, worden verkocht in de Wereldwinkel. Vanuit allerlei organisaties en bedrijven krijgen we ondersteuning. Zo krijgen we stalen van meubelwinkels en de kringloop levert ook stoffen en leer aan. En dankzij sponsoring door bedrijven en serviceclubs hebben we nu ook goede naaimachines. Je merkt dat mensen hier meteen bereid zijn te helpen. Er werken nu 12 vrijwilligers bij Sam Sam, dat is geweldig! En de 17 statushouders zijn net weer heel enthousiast begonnen in het atelier.’

Tolerantie voorleven

‘Mijn ouders leefden tolerantie voor. Ze waren er voor de Turken, maar wanneer de kermis in Almelo was, boden ze ook onderdak aan de kermisklanten. Daar werd verder niet over gepraat, het was vanzelfsprekend. Het gaat om verdraagzaamheid. Door jezelf open te stellen, kun je het leven wat makkelijker maken voor de ander. Je kijkt om naar de ander. Mijn ouders deden dat en ik kan ook niet anders. Je leeft niet alleen voor jezelf.’

Pagina opties

Door een storing kunnen op dit moment geen pasfoto's worden gemaakt in het gemeentehuis Dalfsen.

Sluit venster